گوشواره ی کِلیو

در میان روز که نور خورشید زمین را فرا گرفته بود، و آرامشی دلنشین در فضا جریان داشت، کِلیو در جامه ای زیبا و ابریشمی، با موهایی موج دار و تاجی از شکوفه های پیونی، در حالی که بر صخره ای نشسته بود، آواز می خواند، و تکّه هایی از نور خورشید با ریتمی آراسته بر درختان می رقصیدند و پروانه ها در اطراف کِلیو بال می زدند؛ او با نگاهش رقص هماهنگ تکّه های نور را دنبال می کرد، گویا در پی نشانه ای فراتر از تصوّراتش بود، نشانه ای که او را به بازتاب خیال هایش برساند.
اشتیاقی ناهمگون وجود او را محصور کرده بود و این حسّ شوق که در صدای او جاری شده بود، از جنس «رهایی» بود.
احساس عمیقی که از صدای آواز او در فضا طنین انداز شده بود، بشارت از وقوع رویدادی ورای آن زمان و مکان می داد، جشنی ابدی برپا شده بود.